یوسف سلمان‌خواه در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، با تبیین جایگاه تاریخ شفاهی در شناخت و صیانت از میراث‌فرهنگی اظهار کرد: تاریخ شفاهی فراتر از ثبت خاطرات و روایت تجربه‌های زیسته، یکی از منابع ارزشمند پژوهش و مستندسازی است که امکان بازخوانی ابعاد کمترشناخته‌شده تاریخ و فرهنگ را فراهم می‌کند.
وی افزود: این رویکرد پژوهشی با گردآوری، ثبت، تحلیل و اعتبارسنجی روایت‌های شفاهی پیشکسوتان، هنرمندان، استادکاران، فعالان گردشگری و حاملان سنت‌های بومی، زمینه دسترسی به دانش‌ها، تجربه‌ها و واقعیت‌هایی را فراهم می‌آورد که ممکن است در اسناد مکتوب ثبت نشده یا بازتابی محدود از آن‌ها ارائه شده باشد.
مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان گیلان با اشاره به کارکردهای تاریخ شفاهی در حوزه‌های مرتبط با مأموریت‌های این وزارتخانه تصریح کرد: تاریخ شفاهی در شناسایی و صیانت از میراث ناملموس، شناخت ریشه‌های فرهنگی، مستندسازی فنون و مهارت‌های سنتی و تبیین هویت و اصالت مقصدهای گردشگری، جایگاهی مهم و اثرگذار دارد.
سلمان‌خواه ادامه داد: ثبت نظام‌مند روایت‌ها و تجربه‌های زیسته، افزون بر کمک به حفظ حافظه فرهنگی جامعه، امکان بهره‌گیری پژوهشگران از دانش انباشته‌شده در طول نسل‌ها را فراهم می‌کند. این فرایند، به‌ویژه در مستندسازی مهارت‌ها و سنت‌هایی که انتقال آن‌ها به شیوه‌های غیرمکتوب انجام می‌شود، می‌تواند به حفظ پیوستگی فرهنگی و جلوگیری از گسست در انتقال دانش بومی کمک کند.
وی با تاکید بر اهمیت پیوند میان روایت‌های شفاهی و پژوهش علمی خاطرنشان کرد: تحلیل و اعتبارسنجی روایت‌ها و قرار دادن آن‌ها در چارچوب مطالعات تخصصی، زمینه تبدیل تجربه‌های فردی به منابعی قابل استفاده برای شناخت تاریخ اجتماعی، تحولات فرهنگی و میراث جوامع را فراهم می‌آورد.
مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان گیلان در پایان، تاریخ شفاهی را حلقه اتصال حافظه جمعی، تجربه زیسته و دانش پژوهشی دانست و گفت: این ظرفیت می‌تواند با غنا بخشیدن به مطالعات تخصصی و مستندسازی میراث ارزشمند نسل‌ها، به شناخت عمیق‌تر گذشته و فراهم شدن زمینه برنامه‌ریزی آگاهانه‌تر برای آینده کمک کند.
انتهای پیام/
نظر شما